Μικρές ιστορίες 3 : 100 χρόνια βουλευτικές εκλογές

        Στην περίοδο της Οθωμανοκρατίας υπήρξαν δύο μικρά διαστήματα που εφαρμόστηκε ο κοινοβουλευτισμός, το 1876-78 και το 1908-12 μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων. Σε κανένα από τα δύο δεν εξελέγη κάποιος βουλευτής από την περιοχή της Καστοριάς, η οποία ανήκε στην εκλογική περιφέρεια του Βιλαετιού Μοναστηρίου. Οι τρεις Έλληνες που εκπροσώπησαν την περιφέρεια ήταν ο Τραϊανός Νάλλης από την περιοχή του Μοναστηρίου, ο γρεβενιώτης Γεώργιος Μπούσιος και ο κοζανίτης Κωνσταντίνος Δρίζης που αντικαταστάθηκε αργότερα από τον Χαρίσιο Βαμβακά[1]. Παράλληλα, στο ελληνικό κοινοβούλιο ο μόνος πολιτικός που σταδιοδρόμησε πριν την απελευθέρωση ήταν ο Στέφανος Δραγούμης που είχε καταγωγή από το Βογατσικό Καστοριάς. Ο Στέφανος Δραγούμης είχε πρώτη παρουσία ως βουλευτής το 1879, τοποθετήθηκε Υπουργός Εξωτερικών και Εσωτερικών, ενώ το 1910 ανέλαβε τον πρωθυπουργικό θώκο, το ανώτερο πολιτικό αξίωμα που έλαβε ποτέ κάποιος από την περιοχή της Καστοριάς.Τρία έτη μετά την απελευθέρωση συμμετείχαν οι «Νέες Χώρες» στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές. Μεταξύ τους κλήθηκαν να ψηφίσουν και οι καστοριανοί για πρώτη φορά στις εκλογές του Μαΐου 1915. Η περιοχή της Καστοριάς, με εξαίρεση μικρά διαλείμματα στον Μεσοπόλεμο, ανήκε από το 1915 έως το 1952 στην εκλογική περιφέρεια Φλωρίνης. Έτσι, το ψηφοδέλτιο κάθε πολιτικού κόμματος ήταν ενιαίο στις δύο επαρχίες. Εμείς βέβαια θα καταπιαστούμε συνοπτικά μονάχα με τους εκλεγμένους βουλευτές που είχαν καταγωγή από την επαρχία Καστοριάς[2].

Μικρές ιστορίες 2 : Η γέφυρα της Σμίξης

Μια πρόταση αναπαράστασης της γέφυρας στη Σμίξη
(σκίτσο Ν. Τσίγκα)

             Η πολυθρύλητη γέφυρα της Σμίξης αποτελούσε μέχρι τα τέλη του 19^ου αι. και την κατασκευή της αμαξιτής οδού Νεάπολης - Καστοριάς το βασικότερο σημείο εισόδου στο οροπέδιο της Καστοριάς. Κτισμένη σε νευραλγικό σημείο ανάμεσα από το Βογατσικό και το Κωσταράζι, από εδώ διερχόταν όλοι οι ταξιδιώτες, τα καραβάνια, τα στρατεύματα και οι χωρικοί της περιοχής. Πλησίον υπήρχε ο ομώνυμος συνοικισμός Σμίξη, ένα από τα τρία πολίσματα που συγκρότησαν σύμφωνα με την παράδοση το Παλιό Κωσταράζι[1]. Η ονομασία αυτή προφανέστατα οφείλεται στην πλησιόχωρη συμβολή (σμίξη) του Αλιάκμονα με το ρέμα Γκιόλε, που αποτελεί τη φυσική απορροή των πλεοναζόντων υδάτων της λίμνης Ορεστιάδας. Σε αυτή την περιοχή ο ποταμός Αλιάκμονας ''στριμώχνεται'' και σχηματίζει διαδοχικές δίνες ανάμεσα στο βουνό του Βογατσικού και τους χαμηλούς λόφους της Ανασέλιτσας. Το έδαφος στα βόρεια και ανατολικά είναι επικλινές και βραχώδες, ενώ στα νότια και δυτικά πεδινό με καλλιέργειες.

Μικρές ιστορίες 1: Το ναυάγιο της λίμνης

Ένα μοναδικό φωτογραφικό ντοκουμέντο από τις
σωστικές επιχειρήσεις των αρχών στο ναυάγιο

Οι συγκοινωνίες στη λίμνη Ορεστιάδα (Καστοριάς) μέχρι το Μεσοπόλεμο γινόταν αποκλειστικά με τα γνωστά καστοριανά ‘’καράβια΄΄, δηλαδή τις ξύλινες βάρκες της περιοχής με τις χαρακτηριστικές ιδιομορφίες στην πρύμνη και την πλώρη[1]. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ξεκίνησε η νηολόγηση σιδερένιων πλοιαρίων, των λεγόμενων ‘’μοτοριών’’, τα οποία εκτελούσαν τακτικά δρομολόγια από τις αποβάθρες της πόλης σε αυτές του Μαυροχωρίου και του Δισπηλιού, ενώ συχνές ήταν και οι εν πλω εκδρομές αναψυχής τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες. Οι πολίτες απολάμβαναν έκτοτε την γρηγορότερη και ευκολότερη μετακίνησή τους στη λίμνη, μέχρι το 1968 οπότε καταργήθηκαν οι λιμναίες τακτικές συγκοινωνίες. Την 13^η Ιουνίου 1929 ένα από αυτά τα πλοιάρια αυτά βυθίστηκε, παίρνοντας μαζί του επτά ψυχές, στο πιο πολύνεκρο καταγεγραμμένο ναυάγιο που έγινε στη λίμνη έως σήμερα.

Μεταπολεμικές εικόνες του Άργους Ορεστικού (μέρος 1ο)

Παρέλαση με παραδοσιακές στολές στην οδό
Μεγ Αλεξάνδρου (1948)

Μεταπολεμικές εικόνες της πόλης (μέρος 1ο) : Η δεκαετία του '50

Ο βυζαντινός ναός των Αγίων Αναργύρων στο Απόζαρι την περίοδο που
διαμορφώθηκε ο περιβάλλον χώρος του. Στα αριστερά του διακρίνεται ένας
παλιός μεταλλικός στύλος μεταφοράς ρεύματος των τοπικών μεσοπολεμικών
εργοστασίων ηλεκτροπαραγωγής, από τους οποίους ελάχιστοι σώζονται σήμερα.